Duidelijk herkenbaar is het nauwe contact van wortelhaar en de bodempartikels. De opname van water is geen actief transport, maar te vergelijken met een oppervlakte actieve pit van een olielamp die de olie voortdurend naar de plaats van verbranding zuigt (naar de vlam).
De opname van water in de wortels wordt bestuurd door de zuigkracht van de wortels. Deze moet lager zijn dan die van de grond (anders zou het water uit de wortels naar buiten stromen. Bij droge grond kan dat ook gebeuren). Deze waterzuigkracht is afhankelijk van de weerstand die het water tijdens het indringen in de wortel moet overbruggen. De weerstand voor water wordt mede bepaald door de temperatuur van de grond. Dat komt door de viscositeit van water (de taaiheid) met dalende temperatuur toeneemt (het water wordt stroperiger). Is de bodem warm, dan betekent dat een kleine weerstand voor water, en als het koud is, is de weerstand groot.
De tweede en grootste drijvende kracht van de wateropname is de transpiratie (de verdamping van het water over de bladeren). Wordt veel water verdampt, is de zuigkracht van de wortels groot (net als een zwam). Het verdampen van water op de bladeren hangt weer sterk af van de luchtvochtigheid (lage luchtvochtigheid = veel verdamping en omgekeerd) en van de luchttemperatuur (lage temperatuur = weinig verdamping en omgekeerd) in de omgeving van de planten.
De volgende tekening laat een experiment zien, wat bewijst, dat de transpiratie van de bladeren een zuigende kracht (negatieve waterdruk) veroorzaakt, die zelf hoger is dan die van de normale luchtdruk.
Watertransport in de wortels
De haarworteltjes hebben een heel fijne structuur en zijn omgeven van dunne wanden, waardoor water en opgeloste stoffen heel gemakkelijk kunnen passeren. De weerstand voor water is hier minimaal. De fijn vertakte structuur van de wortelhaartjes vergroot de oppervlakte van de wortels enorm. In het midden van de wortel bevindt zich de snelweg nar boven, de centrale cilinder. Het water stroomt vanuit de wortelharen naar de centrale cilinder. Dit stukje vormt de grootste weerstand voor water, omdat er meerdere menbramen (sluizen) gepasseerd moeten worden. In de regio van de wortelharen beschikt de plant over een reusachtige vrije oppervlakte, welke in intensief contact met de omgeving staat.
Demonstratie voor de zuigkracht die alleen door de transpiratie van water over de bladeren bereikt wordt. De plant kan de kwikkolom in de capillaire hoger trekken als het de luchtdruk in een barometer zou doen. Dit experiment bewijst, dat de transpiratie de drijvende motor voor de wateropname in de wortels is.
Planten kunnen waterstress krijgen
Als de grond een lage temperatuur heft en de luchtvochtigheid gering is, verdampt veel water over de bladeren, maar de wortels zijn niet in staat, om voldoende water in de bladeren aan te voeren, omdat door de kou in de grond de waterweerstand te hoog is. Ziektebeelden zijn dan slappe of verwelkte bladeren bij natte grond en wortelrot en schimmelziekte zullen vlug volgen.
Het plantenmedium mag niet constant te nat of te droog zijn.
Een plant kan niet actief water opnemen en NOOIT meer, dan over de bladeren verdampt. We kunnen dus niet 'op voorraad' gieten. Daarom moet een potgrond in staat zijn water gedeeltelijk op te slaan en vast te houden (bijvoorbeeld door toevoeging van perlite). Daardoor wordt een waterbuffer-capiciteit bereikt. Hydrosystemen moeten weinig, maar vaak water op het medium druppelen en imiteren zo de waterbuffer (niet te nat en niet te droog). Het plantenmedium moet over voldoende vastigheid beschikken, om de steunwortels optimaal te verankeren, maar ook luchtig genoeg zijn, om de wortelpijpjes door te laten dringen.
Stuur een bericht naar SpeesCees:
Copyright © No Mercy Seeds
